Yalova’da bu gün…
Bir görev, sıradan bir ihbar, sıradan görünen bir müdahale.
Ama sonuç, bu ülkenin hafızasına kazınan bir acı oldu: Üç polisimiz şehit oldu.

Bu gün Yalova’da sadece üç can toprağa verilmedi.
Bu gün, görev başındaki polisin omzuna yüklenen ağır tereddüt de bir kez daha ortaya çıktı.

Bugün geriye dönüp baktığımızda herkes soruyor:
“Nasıl oldu?”
“Aslında ne yapılmalıydı?”
“Silah kullanılsa sonuç değişir miydi?”

Ama kimse şunu sormuyor:
O polisler o an ne hissetti?

Çünkü bu ülkede bir polis, silahını kullandığında yargılanacağını biliyor.
Kullanmadığında ise ailesinin gözlerinin önünde toprağa verileceğini…

Yalova’daki o olayda polisler, hukuk içinde kalmak için tereddüt etti.
Karşılarındaki ise tereddüt etmedi.
İşte o saniyeler, üç ocağı söndürdü.

Sonra ne oldu?
Ekranlarda hukuk tartışmaları başladı.
“Orantı”, “ölçülülük”, “başka çare var mıydı?” soruları ardı ardına geldi.
Ama artık çok geçti. Çünkü o soruların muhatapları mezardaydı.

Elbette hukuk devleti olacağız.
Elbette polis keyfi güç kullanmayacak.
Ama artık şu gerçeği yüksek sesle söylemenin zamanı gelmedi mi?

Polisi, suçludan önce korkan bir sistem hâline getirdik.

Bugün bir polis, karanlık bir sokakta silahlı bir şüpheliyle karşı karşıya kaldığında sadece tehdidi değil; savcısını, bilirkişisini, yıllar sürecek yargılamayı da düşünüyor.
Suçlu ise sadece tetiği düşünüyor.

Yalova’da şehit olan üç polisimiz, hukuka sadık kaldı.
Ama hukuk, onları hayatta tutacak kadar hızlı davranamadı.

Bu ülkenin polisi, öldürmek için değil; yaşamak ve yaşatmak için silah taşır.
Ve bazen tetiği çekmek, bir insanın değil; bir ailenin dağılmasını önlemek demektir.

Unutmayalım:
Polisin geri adım attığı yerde suç cesaret bulur.
Polisin tereddüt ettiği yerde mezar kazılır.

Yalova’da kaybettiklerimiz bize şunu anlatıyor:
Polisi korumayan bir hukuk düzeni, yarın toplumu da koruyamaz.

Üç şehidimizi rahmetle anarken, geriye kalanlara tek bir borcumuz var:
Onları yaşatacak bir adalet anlayışı.