Artık dayanamıyoruz. Vallahi de dayanamıyoruz, yetişemiyoruz.
Market raflarındaki etiketlere her baktığımızda içimiz sıkışıyor. O an sinirleniyoruz, öfkemizi giderecek bir yer arıyoruz. Sonra dönüp kasadaki asgari ücretli market çalışanına bağırıyoruz. Zavallı çocukların kalbini kırıyoruz. Asıl muhatap onlar değil ama öfke bir yerden çıkmak zorunda kalıyor.

Sonra eve gelince vicdan azabı çekiyoruz.

Televizyonlarda “maaşlara zam yaptık” diye müjdeler veriliyor. Daha zamlı maaş elimize geçmeden, zincir marketler başta olmak üzere bütün temel ihtiyaç ürünlerine fahiş zamlar geliyor. Peynir, süt, yağ, yumurta… Hepsi maaştan önce zamlanıyor.

Millet yanlış anlıyor sanıyorsunuz ama çok iyi anlıyor.
Bize zam yapılıyor ama o zamlar daha cebimize girmeden buharlaşıyor. Çünkü gelen zamlar, yapılmış olan zamları çoktan sollamış oluyor. Biz de mecburen kredi kartına yükleniyoruz. Sonra borç birikiyor, icralar kapıya dayanıyor.

Kâğıt üstünde zamlıyız, gerçekte daha fakiriz.

Ne olur maaşlarımıza zam yapmayın.
Evet, yanlış duymadınız. Zam istemiyoruz artık. Çünkü her zam, arkasından daha büyük bir hayat pahalılığı getiriyor. Zam müjdesi bizim için artık sevinç değil, korku oldu.

Eğer Müslümansanız…
Eğer Allah’ı biliyorsanız…
Ne olur Allah rızası için maaşlarımıza zam yapmayın.

Bizi zamlarla değil, fiyatlarla koruyun.
Marketleri, fırsatçıları, zincirleri denetleyin.
Alım gücümüzü kâğıt üstünde değil, gerçek hayatta artırın.

Yoksa biz bu yükün altında ezilmeye devam edeceğiz.
Hem de her seferinde, “zam yapıldı” denilerek.