Erzurum merkez ilçe belediyeleri, 30 Aralık 2025’te başlayan ve 2 Ocak 2026’ya kadar süren, Palandöken Kayak Tesisleri’nde dahi 2,5 metreyi bulan yoğun kar yağışı sonrası olağanüstü bir mesai ortaya koydu. Ana arterler kısa sürede ulaşıma açıldı, ekipler gece gündüz çalıştı. Ancak bu büyük performansa rağmen, kent genelinde onlarca mahalle, yüzlerce cadde ve sokakta ciddi sorunlar yaşandı.

Greyderler caddeyi açtı, ama kar sağa sola savruldu. Kaldırımlar kapanınca vatandaş mecburen yola indi. Sonuç: Araç sürücüsü ile yaya karşı karşıya geldi.

Bir yanda kornaya asılan sürücüler:

“Çekil önümden!”

Diğer yanda soğuğa ve kara mahkûm kalan vatandaşlar:

“Nereye gideyim, yol mu var?”

Başta sözlü atışmalarla başlayan bu soğuk savaş, bazı noktalarda sıcak çatışmaya dönüştü. Kar yağışı doğayı beyaza bürürken, şehirde sinirler karardı.

Sorun karın yağması değil; nereye atıldığıydı. Cadde açıldı ama kaldırım kapandı. Araçlar için yol vardı, yayalar için yoktu. Oysa şehir sadece otomobillerden ibaret değil; yaşlısı, çocuğu, engellisiyle yaya da bu kentin asli unsuru.

Erzurum bir kış şehridir. Kar sürpriz değildir. Bu yüzden çözüm, sadece yolu açmak değil; şehri birlikte yaşanır kılmaktır. Aksi halde kar erir, ama bu gerilim hafızalarda donmuş olarak kalır.

“Ayağı yere basmayan iş, başa bela olur.”

Ve işte tam da buydu. Planlama eksikliği ve koordinasyonsuzluk, kentin sakinlerini yolda sıkışmış, sürücüleri ise kornaya asılmış bırakmıştır. Kar temizlendi denildi ama şehir gerildi.
Karla mücadele sadece cadde ve sokak açmak değildir. Kaldırım, geçit ve yaya güvenliği birlikte düşünülmelidir. Aksi halde her yoğun kar sonrası, aynı film yeniden oynanır.